אך ווי שיין און זיס פלעגט זיין ווען מיר פלעגן זיצן אינעם זיידנס שויס און צוהערן זיינע מעשה'לעך, געשיכטעלעך, אנעקדאטן, זכרונות, פונעם אמאל, פונעם אמאליגן לעבנסשטייגער, פון אמאליגע אידן און פון די אמאליגע חינוך און אזוי ווייטער.
ווי שטארק האט אונז, קינדערלעך, באנומען ווען מיר פלעגן זען ווי פון די האלב-פארמאכטע אויגן פונעם זיידן, האט זיך חוצפה'דיג ארויסגעגליטשט א טרער, ווען ער פלעגט רעדן מיט נאסטאלאגיע וויאזוי מען האט אמאל געוואשן וועש, וויאזוי מען איז געגאנגען צום שוסטער אויפנייען א ניי-פארל שיכלעך פאר די קינדער, וויאזוי מען האט מיט די קינדער געלערנט אינדערהיים, אויף די ערדענע באלאטעס, מיט אביסל וואסער צו טרינקען און ברויט אנגעשמירט מיט אביסל אויסגעקראצטע שמן זית.
די יארן לויפן, פון אונזערע "זיידעס" זענען שוין קוים מנין פארבליבן, קוים קוים וואס מ'טרעפט נאך דא און דארט א אידל וואס האט געקענט עפעס א צדיק אמת פון פריערדיגן דור.
עס וואקסט אונטער א ניי דור, נישט נאר פרישע יונגעלייט, פרישע בחורים, פרישע בעלי בתים, נאר אויך פרישע זיידעס. עס וואקסט ווי אויף הייוון א נייעם דור פון זיידעס. יונגעלייט, וועמען מיר געדענקען נאך זייער שנה ראשונה, מיר געדענקען נאך ווי זיי זענען געקומען אין שוהל מיטן שטריימל אין שבע ברכות און זיך געשוואוירן ביים אלעם הייליגן אז יעדער קוקט יעצט אויף זיין נייע גלאנציגע עטרה וועלכע ער צערטלט און גלעט מיט א איידלקייט אויף זיין אקסל.
וויבאלד איך רעד פון עמיצן ספעציפיש, וועל איך אויסדרייען מיין מיקראפאון טאקע דירעקט צו אים:
דו, כ'געדענק נאך ווען איך בין געווען א בחור'ל און דו א פרישער כולל יונגערמאנטשיקל. האסט ארויסגעבעקט פונעם פארקינג לאט, און כהאב געזען ווי דיינע אויגן גלאנצן פאר פרייד, ווי צו זאגן 'דער אפגעריסענער בחור איז מיר יעצט טויט מקנא'...
כ'געדענק נאך ווען דו האסט דאס ערשטע מאל געדינגען א "פרי-פעיד" "טי-מאוביל" סעלפאון און האסט ערנסט געקלערט אז מען קוקט דיר אן "אזוי קיללללל" ווי דו זאלסט ווען פרעזענטירן אנטארטיקע אליינס...
נאך א מזל אז דעמאלט איז נאכנישט געווען דער "בלו-טוט" צו באקומען, ווייל כ'קען זיך פארשטעלן אז דו וואלסט דיר געזייפט יעדן טאג דעם אויער פאר באזינדערע דריי שטונדן, זיך שווערנדיג אז יעדער וועט דיר באטראכטן מיטן "בלו-טוט"...
און ווען דו האסט דיר ערנסט ערלויבט, נאך א פינאנציעלע שמועס מיטן בני בית, צו שיקן א טעקסט מעסעדזש אין ווערט פון פופצן צענט, האסטו זיכער געמאכט אז עטליכע אידן זאלן יענעם טאג דאנקען דעם באשעפער ביים דאווענען אז זיי האבן שיער נישט אראפגעקלאפט א איד מיט זייער קאר. דער "איד"- ביזטו, טייערע יונגערמאן...
די יארן זענען געלאפן, איך בין מיר געגאנגען מיין וועג און דו דיין וועג. איך האב ב"ה אויך חתונה געהאט (און מעגליך זענען געווען עטליכע יונגערע פון מיר וועלכע האבן מיר אנאליזירט מיט די זעלבע שפאסיגע בליקן מיט וועלכע איך האב דיר אנאליזירט...) און דו ביזט פארנומען געווארן מיט א שטוב מיט קינדער.
אט איין שיינעם טאג, די וואך שבת אין שול, זעה איך ווי א יונגערמאנטשיקל קומט צו צו דיר מיט א קליין דריי-יעריג יונגל. נאך א וויילע האב איך רעאליזירט אז דאס איז דיין איידעם און זיין קליין קינד- דיין עלטסטע אייניקל!
זיצנדיג בלויז איין שורה אונטער דיר, האב איך געקענט מיטהאלטן אלעס וואס דו האסט גערעדט צו דיין זיסע אייניקל, און טאקע צוליב דעם שרייב איך וואס איך שרייב יעצט.
דער אייניקל דיינער, האט געהאט מיט זיך א פעקל מיט פארשידענע נאשעריי. דו, וועלנדיג "שפילן זיידע", האסט אנגעהויבן מיט א גאנצע רעדע צו אים אין קאפ אריין "אין מיינע צייטן! אוי, זיסקייט, איז נישט געווען די אלע קאלערדיגע נאש! פאטעיטע טשיפ??? איז געווען בלויז ווען מיר האבן מסיים געווען מסכת ברכות משניות! א קענדי איז געווען א זאך וואס בלויז אין חלום האבן מיר עס אפילו נאר געהאלטן אין אונזערע הענט". און דו ביזט ממשיך "מיין טאטע, עלטער זיידי זאל זיין געזונט, פלעגט מיר אלעמאל זאגן אז אויב וועל איך נישט עסן נאשעריי, וועל איך קענען געדענקען די א"ב גוט"...
אזוי גאר??? דו האסט קיינמאל נישט געוואוסט פון קיין נאשעריי??? דו עסט נישט קיין נאשעריי??? פאטעיטע טשיפ איז דיין פאנטאזיע??? "גיוו מי עי ברעיק" זאגט מען אויף מאמע לשון! וואס האבן געזוכט די שמוצלעך פון די "פרוט-פליקס" אונטער דיין זיץ איינמאל ווען כהאב מיט דיר געכאפט א היטש ווען ביזט נאך געווען א יונגערמאן??? וואס האסטו אזוי העפטיג געקייעט שבת נאכמיטאג, ווען דו ביזט כלומרשט געזעסן מיט דיין כאווריסע און געלערנט??? וואס זענען געווען די "טשו-טשו" שמוצלעך אינעם פלאסטיק פון דיין תפילין בייטל???
הער אויף מיט די שטיק פון "אין מיינע צייטן"! לערן נישט אויס פאר דיין אייניקל וויאזוי ער זאל בלאפן זיינע אייגענע אייניקלעך!
שפעטער האב איך מיטגעהאלטן ווי ער האט דיר געבעטן דער איבריגער "קאצקע-צוקער" וואס איז געליגן אויף דיין ארט, האסטו אים מיט א גאנצע רעדע מסביר געווען ווי נישט געזונט עס איז, און אז דו האסט נאך קיינמאל נישט גענומען מער ווי איינס צו יעדע קאווע...
איך געדענק נאך ביזט געווען א חתן צוויי טאג פאר די חתונה, האסט זיך געדרייט אין ביהמ"ד ווי די וועלט איז דיינס, האסט דיר געמאכט א קאווע, און גענומען צום קאווע 4 קאצקעס, דער אלטער (ער לעבט שוין נישט...) וועלכער האט גענומען קעיר פון די קאווע, האט דיר אזא פסק געגעבן, פאר כעס האסטו גענומען נאך צוויי קאצקעס און דאס פארשלינגען מיט די קאווע...
לאז אפ מיט "מיינע צייטן"! לאז אפ די שטיקעס אז דיין טאטע איז געווען שטרענג צו דיר און דו האסט נישט געקענט און געטון וואס דיין הארץ האט געגלוסט!
נישטאמאל איז "דיין" טאטע שוין געווען געבוירן ביים קריג! דו ביזט א "יענקי" מיט אלע מפרשים, געבוירן אויף אמעריקאנער ערד! געהאדעוועט צווישן די קאלירפולע גראסערי איילס, ערצויגן און געהאצקעט מיט די נייעסטע סטייל ביג-וויהלס און בייקס, טא מאך פון א צווייטנס קאפ א שופר, נישט פון מיינס און נישט פון דיין אומשולדיג אייניקל...
איך וואלט דיר ווען געזאגט די גאנצע דרשה אין פנים אריין, אבער כהאב מורא אז דו לעבסט אזוי שטארק אין דמיון פון "דיינע צייטן" אז דיינע גלעזער וועט נידערן עטליכע צענטימעטער נאנטער צום שפיץ נעזל דיינס, און וועסט מיר אנהייבן מיט א גאנצן הסבר אז אין דיינע צייטן האבן יונגעלייט רעספעקטירט די זיידעס פונעם דור...
